Luty - miesiąc Łatki :)

To był rok pełen zmian i przeżyć.

Taki mały piesek, a tyle musiał w swojej puchatej główce "przerobić".

Były chwile weselsze i smutniejsze, dobre i złe....

Jak to w życiu.

Wszystko jednak dobrze się skończyło i wciąż tworzymy zgraną paczkę - kolejny już rok.

Który ? CZWARTY z rzędu.

Wszystkiego dobrego i sto lat psiaczku nasz !

W telegraficznym skrócie wyglądało to mniej więcej tak, że były sesje zdjęciowe,

wiosenne, letnie - bo modelka musi pozować od czasu do czasu, aby nie wyjść z wprawy ;)

Były wyprawy górskie, długie spacery, wycieczki nad wodę, poszukiwania skarbów 

i zupełnie nowe znajomości - także z gwiazdami kina.

Ważne, by w miarę możliwości wszędzie być razem :)

  Miały miejsce chwile wytchnienia na łonie natury z dala od zgiełku miasta,

 ale też te najulubieńsze chwile - w łóżeczku, na materacu i na sofie z człowiekami...

Było okropne choróbsko i antybiotyki z rosołkiem, 

na szczęście po dwóch tygodniach psiak wrócił do sił, skory do zabawy i.....

wtedy zdarzyła się przeprowadzka na wieś, a co za tym idzie -

nieustanne pilnowanie domu przed obcymi i kotami, czyli psia praca na pełny etat.

Była próba znalezienia przyjaciółki, pomocnicy do tego "pełnego etatu na koty",

zakończona fatalnym niepowodzeniem, które wciąż tkwi cierniem w sercu -

bo to wszystko nie tak miało być... :(

Och ! 

Przedziwny to był rok, kto by to wszystko ogarnął i pojął?

Kto by za tym nadążył i zrozumiał co tu się właściwie wydarzyło ?

I czy to wszystko ma w ogóle jakieś znaczenie, 

skoro tyle spacerów jeszcze przed nami, skoro wciąż jesteśmy razem i jest nam tak dobrze ?

 I już standardowo sesja uwieczniająca nasz kolejny, wspólny rok :)

Łakotka chyba nic się nie zmienia, dalej urocza i bez zmarszczek hahahaha...
Pozdrawiamy serdecznie i ściskamy mocno!
Magda i Łata

...i jeszcze śmigło na koniec :)

Kolejny Rok Razem :)

  Plan był ambitny. Sesja zimowa, w pięknej górskiej scenerii.

Łata w swojej pikowanej kurteczce, prószący śnieg, szczęśliwy ogon.

Słowem - wszystko (w głowie) zaplanowane.

Wiemy jednak doskonale jak to z planami bywa.

Dzisiaj się nie udało, ale mamy jeszcze kilka dni, może akurat pogoda dopisze?

Nie mogę jednak dzisiaj nie napisać kilku słów o tym co najważniejsze.

O tym, że to już 3 lata, kiedy się poznaliśmy.

Kiedy Łatka weszła do naszego domu i naszych serc.

3 lata odkąd świat nasz i tego małego psiaka wywrócił się do góry nogami.

07.02.2014 -

pamiętam jak dzisiaj, 

gdy pełni obaw jechaliśmy po to wystraszone psisko do Krakowa.

Kolejne miesiące walki o jej pełne wyzdrowienie i zaufanie. 

To była jedna z lepszych decyzji w życiu.

Dom bez psa był nijaki i pusty.

To ile radości potrafi każdego dnia wnieść do naszego życia to zwierzątko,

wiedza tylko miłośnicy czworonogów :)

A dzisiaj to taka nasza walentynkowa diablica.

Kochana.

Co my byśmy bez niej........

Minęły dwa latka odkąd jest z nami Łatka :)

Historia to troszkę niecodzienna.

To nasze spotkanie, to trochę jakby przeznaczenie - choć wiem, że to mocne słowo.

Wiecie, że zarzekałam się, że nigdy, przenigdy nie założę sobie facebooka ???

A jednak ! Nawet mnie coś podkusiło. 

Znając siebie, obstawiam, że była to zwykła ciekawość ;)

Pewnego styczniowego poranka w 2014 roku założyłam konto.

Czemu ?

Może właśnie po to by Ją spotkać ?

By stała się częścią mojego.... naszego życia ?

Ale po kolei...

Dosłownie w kilka dni po założeniu konta pojawiło się zaproszenie

do wzięcia udziału w facebookowym wydarzeniu.

Podeszłam do tego bardzo sceptycznie.

Owo wydarzenie dotyczyło ratowania trzech suczek, które zostały odebrane właścicielowi

w trakcie interwencji OTOZ Animals.

Na początku - może bardziej z niewiedzy i nieumiejętności posługiwania się facebookiem,

kliknęłam - wezmę udział.

A przecież nawet nie wiedziałam, czy idą za tym jakieś konsekwencje....

Jak się chwilę później okazało - szły.

Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że konsekwencje będą takie kudłate !

Poniższe zdjęcia, to te które widniały w wydarzeniu:

Historia psiaków nie była wesoła.

Wszystkie po przejściach, szukały domu.

A ja już przecież od jakiegoś czasu myślałam o adoptowaniu czworonoga.

Byłam w tym celu nawet w pobliskim schronisku, co skończyło się moim załamaniem.

Wyjechałam stamtąd zdruzgotana i dałam sobie jeszcze czas.

To był czas na założenie facebooka i wzięcie udziału w tym 

- jakże ważnym dla nas - wydarzeniu ;)

Po rozmowie z Niebieskookim podjęliśmy decyzję.

Jednak pierwotnie nakręciliśmy się na karmelową Muszkę.

Tak bardzo przypominała Leosia.....

Ona jednak pierwsza znalazła dom.

Gdy poinformowałam o naszej decyzji, okazało się, że i Łatka ma już potencjalnych opiekunów..

Pomyślałam wtedy: "Trudno, ważne, że będzie miała swoją rodzinę".

Chwilę później telefon, że... jednak nie.

Łatka może być nasza ! Może trafić do naszego domu !

Szybkie potwierdzenie i kilka dni później jechaliśmy już po nią.

Cali w nerwach i emocjach :)

Tak oto psiczka trafiła do nas i z miejsca skradła nasze serca.

Wyleczona, nakarmiona, zaczynała nam coraz bardziej ufać, 

po paru dniach okazało się też, że umie szczekać i to jak !!!

Wciąż bała się ludzi, szczególnie po zmierzchu, 

ubranych na ciemno mężczyzn, rowerzystów i kilkuletnich dzieci.

Do dziś się ich boi i pewnie nie przestanie.

Ale ma też swoich Ludziów, których kocha i szaleje ze szczęścia na ich widok :)

Ma kilku psich przyjaciół.

Ma swoje miejsce w łóżku.

Ma swoją miseczkę (różową w kropki!).

Ma swoją piłeczkę (dziś nikt by nie uwierzył, że pierwsza, 

którą dostała leżała nieruszona, bo mała nie wiedziała do czego służy, wręcz się jej bała).

A w końcu ma nas, a my mamy Ją :)

Kochana, słodka, nasza Łakotka.

Potrafi pocieszyć, gdy jest nam źle,

rozbawić, rozczulić, rzadziej wkurzyć 

(bo nie wiem czy wiecie, ale z niej niezła diablica się zrobiła).

Nie wyobrażam sobie życia bez niej.

Bo bez niej było tak pusto.... Nie byłam nawet świadoma tego jak bardzo.

A teraz ?

Te oczy mądrze wpatrzone, ten śmigajacy ogon gdy wracam z pracy 

- nic nie jest w stanie go zastąpić.

Tylko ten czas... tak szybko umyka. To już dwa lata. 

Dzisiaj już w pełni świadomie mogę potwierdzić -

jest wyjątkowa, wspaniała, czyż nie ? :)