Drożdżowe ślimaczki

Od jakiegoś czasu zmagam się z materią ciasta drożdżowego i... nareszcie coś mi z niego wyszło ! Szok  ;)

Chodziły za mną kilka dni, powoli - jak to ślimaczki.
Zabrałam się za nie również w ślimaczym tempie
i niezbyt entuzjastycznym nastroju pt. "zaś nie wyjdzie...." ;)

A tu co ?! Ku zaskoczeniu memu - wyszły !

Przepis wzięłam STĄD, ale musiałam go lekko zmodyfikować, żeby nie było za prosto
(nie wiem czy wiecie, ale wtedy jest większe prawdopodobieństwo, że "zaś nie wyjdzie..." ;))

Zgodnie z przepisem zrobiłam zaczyn, który sobie "dojrzewał", podczas gdy ja...

...zabrałam się za budyń (oczywiście nie miałam 80g tego tam "creme fraiche",
więc wymieszałam śmietanę 18% - a dokładnie 2 czubate łyżki
- z odrobiną skondensowanego melczka do kawy :))

Budyń z rodzynkami wyszedł taki dobry, że musiałam trochę zjeść
(ale przecież widziałam, że jest go zdecydowanie za dużo ;))

Miałam też w lodówce 2 łyżki konfitury malinowej :)



Naszykowałam więc wszystkie składniki, dodałam do zaczynu,
wyrobiłam ciasto, a potem nawet trochę wyrosło :)

Wysmarowałam blachę oliwą, wyłożyłam na nią ciasto i rozwałkowałam
(mam tylko taki mały wałeczek z rączką), resztą już jak w przepisie
- a więc ciacho przykryłam warstwą budyniu, przez środek przeciągnęłam też malinki
i zwinęłam jak roladę (dobrze się zawija gdy ciasto ma pod spodem oliwę,
bo absolutnie nic nie przykleja się do podłoża).

Na drugiej blaszce rozłożyłam papier do pieczenia i układałam gotowe ślimaczki
(czyli pokrojoną "na kromki" roladę)  w sporych odstępach
(należy pamiętać, że podczas pieczenia mocno wyrosną).



Na tym etapie nie prezentują się one zachwycająco, ale za to potem w piecu :)

Mhhhh.... rosną aż miło !

A jak obłędnie pachną !

***

W sumie upiekłam dwie blachy (12 ślimaczków) - jedna po drugiej :)



Po wystudzeniu lukierek i... gotowe !



Przerwynik :)

 

 

 

Chciałam troszkę odpocząć od prac domowych i zmalowałam taki chustecznik w stylu shabby chic :) ale nie tylko... Powstało coś jeszcze, czego póki co pokazać nie mogę :)

 

 

 

Jutro mam również dzień wolny od pracy, bo od 7.00 będą montować szafę w przedpokoju.

Nareszcie ! Po 4 miesiącach czekania ! 

Nie mam się gdzie podziać z tymi wszystkimi klamotami (do dekupażu, scrapowania etc.), więc lepiej niech będzie duża i pojemna ! W końcu Niebieskooki jeszcze musi mieć w niej jedną półkę. No dobra... może dwie ;)

 

Chustecznik można będzie kupić w Handmade - zapraszam jeśli ktoś jest zainteresowany :)

***

 

A ja cóż, lecę gotować obiadek i... mam ochotę zrobić drożdżowe ślimaczki z rodzynkami - jeśli mi się uda i będą dobre, napiszę jak je zrobiłam.

 Miłej niedzieli !

 

 

 

Ptaszek na uwięzi

 

Ostatni czas dostarcza mi tylu skrajnych emocji - są dni, kiedy jestem markotna, ogarnia mnie ogólna niechęć do wszystkiego, nie mogę patrzeć na siebie w lustrze, a jednocześnie nie chce mi się "wziąć za siebie", czuję się depresyjnie i tak jakoś nijak.

 

Są jednak i takie dni, gdy świeci słońce i coś tam mi się udaje, coś mi się chce i jestem jak nakręcona :)

 

Cieszą mnie małe rzeczy i drobnostki - od tygodnia np. nie mogę doczekać się wizyty u fryzjera, spotkania z mamą, wspólnego gotowania, nadchodzącego weekendu <tego to zawsze się doczekać nie mogę haha!>

 

Mój czas teraźniejszy to czas oczekiwania na powrót Niebieskookiego, czas wyzwań dla kobiety (jak odpowietrzyć ten cholerny kaloryfer w łazience???!), czas, który sprawia, że jestem silniejsza, choć paradoksalnie czuję się bardzo słabiutka i nachodzą mnie myśli, że nic nie układa się po mojej myśli, że wszystko jest "nie tak!", wkrada się niepokój wewnętrzny, strach przed tym co będzie...

 

Ale ! Zaraz zaraz ! Strach ma przecież tylko wielkie oczy :)

Będzie dobrze, musi być !

 

***

 

A mój czas przeszły ? Kiedyś przecież też był dla mnie przyszły i co ? I nie jest źle, jest nawet dobrze ! Bardzo dobrze :)

 

W ubiegłym roku o tej porze nawet do głowy by mi nie przyszło, że za niespełna rok będę miała mieszkanie i jego remont za sobą, że będę mogła robić poranną kawę w SWOJEJ kuchni i pić ją na swoim balkonie, wylegiwać się w swoim wspaniałym łóżku, przypalać ciasto w swoim piekarniku i szorować swój prysznic !

 

Cieszy podwójnie, bo... sami sobie zapracowaliśmy na swoje M to raz, a dwa... cieszy mnie dopiero teraz, gdy zmęczenie ostatnimi miesiącami ustępuje, gdy czuję, że to jest to miejsce, ten czas.

 

Mój czas - nasz czas.



 

 

Jak te dwie ptaszynki w swoim uroczym domku, tak my w swoim zaczynamy nowy etap.

Zamykamy rozdział pt. Rozłąka. Oby na zawsze.

O ironio ! Dopiero teraz poczujemy się naprawdę wolni, u siebie...

 

 

Klateczka z uroczą kompozycją to dzieło i prezent od mojej mamy. Jest piękna - dziękuję !

 

 

Od mamy jest też poducha okrągła, którą sama uszyła (okrągłą serwetkę kupiłam kilka miesięcy temu na targu staroci i proszę jak się wpasowała!) a druga poducha to....

 

 

 

 

...od Alinki - szydełkowała kilka dni, bez wytchnienia... zapiera dech ! :)

 

 

 

 

A cóż to by była za parapetówka bez kwiatucha ? Dostałam go od dziadziusia. Piękny phalaenopsis. Wyjątkowy :)

 

 

 

Pozdrawiam wyjątkowo słonecznie i optymistycznie.

Weekend za pasem, jakie macie plany ?

Słyszałam, że w lasach sporo grzybków, szkoda, że ja ich nie widzę... ale na spacer zawsze można się wybrać :)

 

 

 

 

Ściskam mocno !

 

 

Szczęśliwości wymiankowe :)

 

 

Nie zawsze biorę udział w wymiankach - czasem po prostu wiem, że mogę nie zdążyć, nie wyrobić się i nie dotrzymać słowa. Czasem ryzykuję i potem robię coś na złamanie karku, w ostatnich dniach, ale... to lepsze niż nie wziąć udziału w tej fantastycznej zabawie.

Dlaczego ?

 

Bo raz nie wzięłam i potem z zazdrością spoglądałam na to co dziewczyny dostawały, na te emocje towarzyszące zgadywaniu co od kogo itd. :)

 

***

 

Gdy już z ogromnym rozczarowaniem i zwątpieniem stwierdziłam, że skrzynka jest pusta moim oczom ukazała się karteczka w drzwiach z informacją, że paczka jest u sąsiadki.

 

Zapukałam, wyrwałam ;) , chyba podziękowałam i pobiegłam rozpakowywać (jak zwykle, jak dziecko, na podłodze, w butach, swetrze i z torebką na ramieniu).

To takie fajne emocje - jak mikołajki dla dorosłych kilka razy do roku :)

 

A w środku - prezenty jak marzenie...

 

 

 

 

Absolutnie cudowny, oszałamiający, dopasowany do klimatu mieszkanka...

No właśnie kto ? :)

 

 

 

Anielica, którą najpierw posadziłam na komodzie, ale finalnie stwierdziłam, że idealnie pasuje do sypialni i będzie opiekunką tego miejsca :)
 

 

 

Fantastyczna karteczka z pięknymi życzeniami i te ptaszynki, perełki ahhhh !

 

 

Świeczuszki to komplet - ano właśnie - do świecznika !
 

 

  

Piękny prawda ?

 

 

I moja Sypialniana Dobra Duszka :)

 

 

 

 

A tu jeszcze garść pięknych serwetek z życzeniami powrotu do decou :) Wrócę, wrócę :)
 

 

 

 

Dziękuję Kochana !

To piękne prezenty ! :*